متن زیر قسمتی از کتاب رفیق اعلی ست ..هدیه ای ناب از یک دوست..امیدوارم هرجا که هست زندگی سراسر عشق و آرامش داشته باشد.

                                                      

هرچه در دنیا انجام می دهیم بیهودگیست؛ تنها عشق میماند که ما را از همه چیز جدا میسازد، بی آنکه از هیچ نجاتمان بخشد.تنهایی در ما مثل تیغی است که عمیقاً در تنمان فرو می رود .نمیتوانیم آن را بیرون بیاوریم بی آنکه خود نیز بیدرنگ کشته نشویم.عشق تنهایی را از میان نمیبرد آنرا کامل میسازد فضا را به تمامی برای سوختن آن باز می کند.عشق هیچ چیز نیست مگر سوختن، مثل سفیدی درون شعله، پرتوی در خون ، نوری در نفس...فقط همین!

عشق آنچه را دوست دارد تیره اش نمی سازد چون در پی تصاحبش نیست.لمسش می کند بی آنکه به تصاحب خود درش آورد.آزادش می گذارد تا برود و بیاید.نگاهش می کند که دور می شود؛ با گامهایی چنان آهسته که مردنش شنیده نمی شود.

عشق می آید..عشق می رود؛ همیشه هنگامی که خود می خواهد نه آنگاه که ما میخواهیم . برای آمدن خود تمامی آسمان را ، تمامی زمین را ، تمامی زمان را می طلبد.نمی تواند در تنگنای معنی قرار یابد.حتی نمیتواند به خوشبختی بسنده کند.عشق آزادیست؛آزادی و خوشبختی به یک راه نمیروند!

                                                    قسمتی از کتاب رفیق اعلی-کریستیان بوبن