آوایی از دوردست ها مرا می خواند،آوایی اینچنین آشنا و اینچنین غریب.آوایی نه سوزناک چون نی  که  بی قرار چون دل .

آری کسی مرا به نام می خواند، هنگامه ی رفتن است!