آدمهای بزرگ یا دل بزرگ دارند یا عقل بزرگ یا خلاف جهت آب حرکت میکنند.

آدمهای ماندگار اثری ماندگار بر جای میگذارند...سخنی ماندگار میگویند یا تفاوتی ماندگار در دنیا بوجود می آورند.

آدمهای عاشق دلشون بیقراره و عاشق...عقلشون عاشقه و مجنون...سخنشون  و عملشون عشقه و نور...پس بزرگ میمونن..ماندگار میمونن تا وقتی عشق زنده هست.

همینه که خیلی ها خودشون رو تو بوق و کرنا کردن که عاشقن. پشت تریبون هاشون...روی لباساشون...حتی پشت ماشیناشون...چقدر میبینی که: ان المجنون....من عاشق کوی توام...میگن و میگن که بزرگ بشن که موندگار بشن.

غافل از اینکه عاشقای واقعی بی ادعاترین ...بی بهانه ترین و خاموش ترین آدم های دنیان. اونقدر بیرنگن که دیده نمیشن. اونقدر کوچکن به مقام و منزلت ما آدما که به حساب نمی یان. دنبالشون اگه میگردی اون بالا بالا ها رو نگاه نکن... برو  بگرد دنبال تنهاترین آدمهای دنیا. بشناسشون از لب های پر سکوتشون، از نگاه های منتظرشون، خلوت اطرافشون و دستهای بی لبیک موندشون.

دنبالشون اگه هستی ... بگرد دنبال چوپان ساده ی مولانا توی همون صحرای بی نشون.