مهراوه! ای باران تند بهاری! ای ابر باران خیز اسفندی که دامن پر از بهارت را ناگاه بر سرم افشاندی! ای ابر سبکبال اسفندی که ندانستم از کدامین افق آمدی.از کدامین دریا به نیروی آفتاب دوست داشتن برخاستی و بر بالای سرم چتر سپید مهر افراشتی و با ناز انگشتان بارانت آن تک درخت خشک بی برگ وباری که از قلب تافته ی کویری ساکت و سوخته قامت کشیده بود و سر به دوزخ برداشته بود را باغش کردی.                         

مهراوه ی من! تو گل نازی که در گلخانه روییده ای و من جگن صبور و لجوج این کویر آتش خیزم که در طوفان روییده ام،که در آتش شاخ و برگ افشانده ام، که از باد سیلی ها خورده ام، که روییده در کویرم و تنها…تنهای تنها.                                                    

جگنی هستم بی باک و مغرور که هرگز با کویر خو نکردم و سرنوشتم به جرم گستاخی در برابر این جهنم پست که زادگاه خزه ها و خزنده هاست ، تنهایی بود و زندگیم خاموشی و سرنوشتم خاکستر در آتش تنوری که به سوختن من نان میپزد.                

و تو در این تک درخت سکوت، تک درخت غرور، آشیان بستی و آسمان بهت کویر خاموشم را از شور و فریادهای آوازهای کودکانت پر کردی و سقف کوتاه این آسمان بیگانه با ما را از بالای سرم برداشتی.تو پرم کردی، تو لبریزم کردی، تو آبادم کردی، تو آزادم کردی ومن پر شدم و من لبریز شدم و من آباد شدم و من آزاد شدم.                          

مهراوه ی من، ای کشور "غیب"! وسوسه ی تو مرا بر روی زمین آرام نمی گذارد.ای سرزمین همه آرزوهای بلند، شوق تو زیستن را در زمین دشوار می کند. ای خویشاوند راستین من که هرگز با تو نبوده ام، ای مخاطب من که هرگز با تو سخن نگفته ام، بی تو با بیگانگی و سکوت می میرم.                                                                          

که میداند سرزمین بایر درون یک روح چیست؟                                                       

که میداند کوزه های خالی و غبار گرفته ی قلب یک سینه چیست؟                            

که میتواند دانست که یک آسمان چگونه پر تواند شد؟...                                          

 

                                                                                 دکتر علی شریعتی