این روح بنده ...هر چند وقت یک بار هوس میکنه تو خواب به یکی گیر بده....به این ترتیب که: هی هرشب خواب اون بنده خدا رو میبینم...تا اینکه ازش یه خبری بشه یا اینکه پیغام بفرسته و حال من رو بپرسه و یا اینکه بهم زنگ بزنه و بگه: یه مدتیه خوابت رو میبینم..خوبی؟!!!
حالا دوباره این روح بنده به یه بنده خدای "خیلی بی ربط" دیگه گیر داده و هر شب میکشونش وسط خواب ما ... خدا به خیر بگذرونه واقعا این یکی رو !!!
یکی بود یکی نبود
اون قدیما.. یه حوض کوچیک و قشنگی توی شهر قصه ها وجود داشت که همه میدونستن صاحبش علی بود..اون روزا آوازه علی و حوضش توی تمام شهر پیچیده بود و هرکی علی و حوضش رو میشناخت وقت و بی وقت می یومد و سفره دلش رو کنار حوض علی پهن میکرد و علی هم همیشه آرام وصبور به درد دل هاشون گوش میداد و غمخوارشون میشد
ولی یه روز کسی سراغ علی نیومد و علی نگران شد که چه اتفاقی برای اهالی شهر افتاده...پاشنه کفشش رو ور کشید و راه افتاد توی شهر و دید که همه مردم شاد و خرم توی شهر گل میگن و گل میشنون...دلش گرفت وقتی دید دیگه کسی حواسش به علی نبود... علی قصه ما سرش و انداخت پایین و برگشت کنار حوضش...وقتی چشمش به اون سفره بزرگ و سنگین کنار حوض افتاد اشک توی چشاش جمع شد...آخه اون سفره دل خودش بود که هیچوقت باز نشده بود...
علی و حوضش یواش یواش از یاد مردم شهر رفت و اینطوری بود که بعد از اون توی شهر قصه ها فقط علی موند و حوضش و ...
فرشته.12 Dec
زمانی عشق ...لمس بزرگترین عروسکم بود که مادر آنرا از دسترسم دور نگه میداشت
زمانی عشق ستاره ای بود که معلم زیر نمره بیست در دفتر دیکته ام می چسپاند
زمانی عشق لمس دستی بود که دستانم را به سختی میفشرد
زمانی عشق لمس عمق حرفی بود که از ته دل معشوق بیرون می آمد...
زمانی عشق ا..حساس داشتن آدمی برای همه زندگیم بود
و حالا عشق شاید به سادگی دیدن لبخندی هست که کودکی رهگذر به من هدیه میدهد
حس میکنم که چطور آن دختر بچه با آنهمه زمین خوردنها و بلند شدنها به زنی تبدیل شده... و در تمام مدت این سالها معنی نگاه مرا هیچکس نفهمید جز تصویری که هر روز صبح از داخل آن قاب آیینه ..متفکرانه به من مینگریست... احساس میکنم که حالا همانقدر برای دیگران دست نایافتنی و مجهول شده ام که برای خودم...باور کنی یا نه...اینروزها گاهی تصویر داخل قاب آیینه هم مرا نمیشناسد...
متعجبم از احساس دوست داشتنی که به عشق
و احساس عشقی که به تنفر
و احساس تنفری که به دوست داشتنی ساده ختم شد...
جریانی که چندین سال از عمر مرا گرفت... همه آنچه بر من گذشت جلوی چشمانم رژه میروند . و من میبینم که چگونه در تمام این سالها برای هیچ جنگیدم
هرگز امروزهایم را باور نداشته ام...
هرگز امروزهایم را باور نخواهم کرد...
دیشب یه کمی دلم گرفته بود و طبق معمول همیشه گیر دادم به خدا...و توی فیس بوکم یه جمله نوشتم
جوابم رو خدا همون دیشب تو خواب بهم داد...جواب دندون شکنی بود...و من هنوز تو شوک ام..میدونی! این اولین باری بود که به خدا گیر دادم و اون هم جوابم رو حسابی داد...
جمله ای که نوشتم این بود:
خدایا میدونم که میشنوی چی میگم ولی یه لطفی در حقم بکن و "گوش " که چی میگم!
و جوابم:
"من به تو گوش میدم..این تویی که گوش نمیدی!!!"
البته خدا لطف کرد و با ملایمت این رو به من فهموند ..اگه میخواست جواب غرولندهای من رو با پس گردنی بهم بگه که .....اوه چی میشد!!!
نتیجه اخلاقی:
وقتی تو زندگی کم می یاری به هرکی میخوای گیر بده غیر از خدا...!!!!
چقدر کمرنگ شده ای این روزها...
نه! " او " را نمیگویم, "ت و " را میگویم.
ای دگرباره "ت و"!!!
به نام عشق چه دور نشان میدهی این روزها ...
کاش قاصدک باز بوی تو را بیاورد...
کاش باد این روزها دگربار از تو زمزمه کند ...
" ت و " را میگویم که مشهوری به عاشقی...
ای آشنای دور, قبله ام را گم کرده ام...
باز در زندگیم طلوع کن... تا بدانم کجای زمینم!!!
لبخند آفیسر...لبخند تو در پاسخ....مهر آبی توی پاسپورت... دخترها و پسرهای مو بلوند با بدنهای برونزه آمریکایی کنار دهاتی های هندی و مکزیکی و بنگلادشی ... باد داغی که بیرون فرودگاه به صورتت میخورد... اتوبانهای غول پیکر و ماشین های پر سرعت و پارکینگهای مارپیچ....مک دونالد و پاپا جونز و والمارت...
سکوت تو و صدایی که از درونت نجوا میکند:
Welcome to the tough life
پوست می اندازی در این روزهای داغ داغ
و مجبوری همچنان لبخند بزنی!
از وقتی دلم خلاف جهت عقربه های ساعت می تپد...خوابهای رنگیم مدام خواب میمانند.
تا قبل از این نمیدانستم خوابهای رنگی عادت دارند وقتی دل در جهت عقربه های ساعت میتپد بیدار شوند و این فهمیدنش به نوبه خود کشف بزرگی بود در میان انبوه مجهولات!
پیوست: دلم لک زده برای دیدن خوابهای رنگی!
گفتی: عاشق باش
گفتم: توبه کرده ام!
گفتی: توبه بشکن!
گفتم: به چه ضمانتی؟
گفتی: به ضمانت من!
و من توبه ام راشکستم به تضمین حرف تو...عهدم را با خود فراموش کردم و به حرف تو گوش کردم.بر این باور بودم که عاشقی را بهتر از من میفهمی. ولی حقیقیت این بود که تو فقط عاشقی را خوانده بودی. عاشقی را بسیار می دانستی ولی آن را هرگز نفهمیده بودی...
زمانی باورم را نسبت به تو از دست دادم که دیر شده بود...
مدتی بعد آن ریسمان پوسیده بالاخره پاره شد. حقیقت تلخ تر از آن بود که بتوانم باورش کنم. تو از همان ابتدا مرا شناخته بودی.اعتقاداتم را میدانستی و باورهایم را...روزی گفتی: " غرورت را خواهم شکست!" فکر نمیکردم جدی آن را گفته باشی. ولی تو غرورم را نه با هیچ چیز، بلکه با اعتقادات و باورهایم خودم شکستی.
مدتی بعد برایم نوشتی: " مرا ببخش! روزگار بسیار بدی را میگذرانم..."
آن زمان چیزی را فهمیدم که تو هیچگاه نخواهی فهمید.
این واقعیت که اگرچه من توبه ام را به تضمین تو شکستم ولی خدا -به تضمین همان اعتقاداتم که به عنوان حربه علیه خودم استفاده کردی - تو را شکسته بود... و من، هرگز برایت بد نخواسته بودم!
نه! پشیمان نیستم!
شاید باز هم توبه شکستم،ولی نه به ضمانت آدمها...
" اینبار به ضمانت خود خدا توبه خواهم شکست!"
فرشته
